...برای حمید و غربت غریب چشمانش...

،آه گلهای فراموشی باغ

مرگ از باغچه خلوتمان میگذرد داس به دست

.و گلی چون لبخند میبرد از بر ما

.خواب او سنگین است و شما ای همه مرغان جهان ، آزادید

شعر در پنجره مهتابی

.گریه سر داد و غریبانه نشست

( سیاوش کسرایی)

سلطانیه

!برای دوستی که با چشمانش میبوئید،برای حمید

به پوچی تنم پیله ای می تنم به تنگنای دنیایم

! شاید روزی پروانه ای شدم