خورشید
خورشيدی کاشته ای
میان سينه ام
که می تابدم و
آغازم می کند هر صبح
اگر چه
لحظاتم
لبريز از سکوتی باشد
سخت
و آن سوی پنجره ام
ببارد و ببارد و ببارد
هر روز
میان سينه ام
که می تابدم و
آغازم می کند هر صبح
اگر چه
لحظاتم
لبريز از سکوتی باشد
سخت
و آن سوی پنجره ام
ببارد و ببارد و ببارد
هر روز
posted by چاهار راه at ۱:۳۰ ق.ظ.
1 Comments:
زيبا، روان و پر از حس
مثل همه ي گفته ها و ناگفته هات
ارسال یک نظر
<< Home