...حضور

ویرانیم را ببخش
گمگشتگیم را
و غیبت غریب کودکانگیهام
و گذرایی هزاران لبخند گیج مظطربم
در هراس نبودنت

دیوانگیم را ببخش
و همه بی قراری دل دلواپسم را
که هر صبح و شب
به خانه ی قلبت آوار می شود

...ویرانیم را ببخش

امشب
،دلم
خانه ات نورانی ست
تمامش را ریسه ای کشیده ام
"از اولین "دوستت دارم
تا بی نهایت خوبی تو
و به میمنت حضورت
همه خاموشی اش را
.به عمق پیچ و تاب گیسوانم فرو ریختم